Stationsplein

dwaallicht – ignis fatuus
happy tunnel

dwalend licht in gloeilampen

Als reiziger raak je op een station tegenwoordig niet snel de weg kwijt. Vroeger was dat wel anders. In bossen, op heidevelden en bij moerassen konden mensen verdwalen doordat ze werden gelokt door mysterieuze dwaallichtjes: lichtjes die even verschenen, dan weer verdwenen en plotseling op een andere plek opdoken. Alsof ze je wilden helpen én tegelijk voor de gek hielden.

Die verschijnselen staan bekend onder allerlei namen: dwaaslichtje, droglichtje (in Groningen), valse lantaarns, fools’ fire, will-o’-the-wisp of het Duitse Irrlicht. Al eeuwenlang worden ze in verhalen beschreven als elfen, geesten, duiveltjes, dolende zielen of doorzichtige figuren met een brandende lantaarn.



Audiotour

I Light U · DWAALLICHT – 2026 ILU NL

Dit lichtkunstwerk laat dat spookachtige verschijnsel opnieuw tot leven komen.

Het licht werd vaak gezien op plekken waar water en vocht een rol spelen: moerassen, veengebieden of in de buurt van oude kerkhoven. Soms ontstond het blauwachtige schijnsel doordat gassen ontstaan door vergisting spontaan ontbrandden. Maar dwaallichten kunnen ook veroorzaakt worden door bioluminescentie: levende organismen die zelf licht maken, zoals glimwormen, vuurvliegjes, bepaalde schimmels en bacteriën.

Dit lichtkunstwerk laat dat spookachtige verschijnsel opnieuw tot leven komen, nu in vier verschillende vormen van ouderwetse gloeilampen. Die lampen zijn zelf al een soort dwaallichten. Ze werden ooit gemaakt voor de allereerste editie van Amsterdam Light Festival in 2012 door de Hogeschool van Amsterdam. Daarna zwierven ze door Nederland mee met de bedenker, totdat ze nu in Utrecht zijn teruggekeerd voor I Light U, opnieuw opgeknapt en vormgegeven door Happy Tunnel.

Mirrors, mirages, miracles

Het licht in de installatie gloeit, vlamt, danst en springt heen en weer, precies zoals de oude dwaallichtjes dat deden. Uiteindelijk komen alle lampen samen in één warme gloed, roodachtig en stralend zoals een klassieke gloeilamp.

Door deze gloeilampvormen is het kunstwerk ook een ode geworden aan de lampen die ons in de 19e en 20e eeuw de weg wezen en licht brachten in het donker. En in tegenstelling tot hun mysterieuze voorgangers doen deze dwaallichten geen kwaad. Ze willen je alleen vermaken, verwonderen en misschien een klein beetje laten verdwalen in het licht.